Obchody rozpoczęły się od złożenia kwiatów i przemów okolicznościowych pod Krzyżem Wdzięczności dla robotników, którzy chcieli wtedy wolności i chleba.

Na wstępie zaznaczono, że 46 lat temu pracownicy lubelskich zakładów pracy podjęli protesty, które stały się wyrazem sprzeciwu wobec niesprawiedliwości społecznej i trudnych warunków życia. Ich odwaga, solidarność i odpowiedzialność stworzyły fundament pod wydarzenia sierpnia 1980 roku oraz narodziny ruchu Solidarność. Uroczystość jest wyrazem pamięci i wdzięczności wobec wszystkich, którzy przyczynili się do przemian prowadzących Polskę ku wolności i demokracji. 

Jako pierwszy głos zabrał przewodniczący Regionu Środkowo-wschodniego NZZ „Solidarność” Ireneusz Pszczoła

Moi drodzy, będę się starał ukrywać mojego wzruszenia. Ta ilość pocztów sztandarowych, delegacje z innych regionów, to najlepsze, co mogliśmy zrobić dla uczestników wydarzeń lipca 1980 roku. Tak jak stąd ruszyła lubelska lawina, tak cała Polska przyjechała za tą lawinę Wam podziękować.

W swoich słowach będę posiłkował się cytatem z pięknej piosenki Marka Grechuty, „Solidarność”. On na samym początku tej piosenki śpiewał, że Solidarność to czuć i myśleć podobnie, Solidarność to znaczy razem iść do celu. Myśleć i czuć podobnie, ale niekoniecznie identycznie i tak samo. Tak jak uczestnicy roku 1980 czuli, że są źle traktowani w swoim kraju. Czuli, że mogą ten kraj zmienić, bo przecież to było powszechne odczucie. Kryzys roku 1970 dawał się wszystkim we znaki więc to, co się nie udało władzy komunistycznej w roku 1976, czyli odgórne wprowadzenie podwyżek cen komunikowanych w mediach i później ten piękny zryw czerwca roku 1976. Zryw piękny, natomiast skończył się szykanami, prześladowaniami dla wielu uczestników. Skończył się śmiercią dla księdza Romana Kotlarza, który błogosławił robotników, którzy szli protestować - tłumaczył Ireneusz Pszczoła.

CZYTAJ CAŁOŚĆ